Luna huppelde het bos in.
Het licht was zacht en roze.
De lucht leek te glinsteren.
Alles voelde als een droom.
Huppelen tussen het licht
Luna sprong van het ene plekje naar het andere.
Het gras voelde zacht onder haar pootjes.
Kleine lichtjes zweefden om haar heen.
Alsof ze met haar mee wilden spelen.
Ze lachte zonder geluid.
En huppelde verder.
Elke sprong voelde licht.
Alsof ze bijna zweefde.
Het bos dat leeft
De bomen bogen zacht naar haar toe.
Niet echt bewegend.
Maar toch levend.
Luna keek omhoog en glimlachte.
Een vlindertje vloog naast haar.
Ze volgde het een stukje.
Maar zonder haast.
Alles mocht langzaam gaan.
De magie voelen
Het bos werd stiller na elke sprong.
Niet leeg.
Maar rustig.
Luna voelde haar adem langzaam worden.
De lichtjes bleven bij haar.
Als kleine sterren dichtbij.
Ze stopte even met huppelen.
En keek om zich heen.
Een zachte plek
Ze vond een open plek in het bos.
Het gras was warm en zacht.
Luna ging zitten.
De lichtjes zweefden om haar heen.
Het vlindertje landde even naast haar.
Alles voelde goed.
Rustig.
Veilig.
Alsof het bos haar kende.
Dromen in het sprookjesbos
Luna ging liggen in het gras.
Ze sloot haar ogen heel even.
De lichtjes werden zachter.
De wereld werd stil.
Haar adem werd rustig.
En zonder dat ze het merkte…
viel ze zacht in slaap.
Midden in het sprookjesbos. 🌙✨