Luna zat aan de rand van het meer.
Het water was helemaal stil.
Milo kwam langzaam naast haar zitten.
Binky ging dicht tegen hen aan liggen.
De dag was bijna voorbij.
Het zachte water
Het meer glinsterde in het laatste licht.
Geen golven.
Alleen een zachte spiegel.
Luna keek naar haar eigen gezicht in het water.
Milo keek naar de lucht.
Binky sloot zijn ogen even.
Het voelde warm en rustig.
Alsof het meer hen kende.
Samen stil zijn
Niemand sprak nog.
Dat hoefde niet.
Hun ademhaling werd langzaam.
De bomen stonden stil om hen heen.
Een klein lichtje zweefde langs het water.
Luna volgde het met haar ogen.
Milo glimlachte zacht.
Binky bewoog niet meer.
De avond valt
De lucht werd langzaam donkerder.
De eerste ster verscheen.
Het water bleef stil.
Alsof het ook wilde rusten.
Luna ging liggen in het gras.
Milo deed hetzelfde.
Binky kroop dichterbij.
Ze lagen samen naast het meer.
In slaap bij het water
De nacht kwam zacht over hen heen.
De maan verscheen tussen de bomen.
Het meer glinsterde nog even.
Toen werd alles stiller.
Luna sloot haar ogen.
Milo volgde rustig.
Binky ademde diep en langzaam.
En samen vielen ze in slaap.
Met het bosmeer dat over hen waakte. 🌙